من
درختم
ساقه ام نقش ستونیست به ایوان فلک
یک دو صد رنگ به درختم
تشنگی عمق
دهد ریشه در خاک مرا
آفتاب گر ندهد نور تن پاک مرا
...تن من خم
نشود
لحظه ای عزم مرا كم نشود
سر خود را به فلک دارم و چشمم به ملک
قد خود
اوج كنم تا كه به نوری برسم
من درختم
تكیه بر دگری جمله حرام است مرا
خود
تكیه گاهم
بر زمین خورده پناهم...